A A A

Kto orzeka o potrzebie leczenia uzdrowiskowego?

O potrzebie leczenia balneoklimatycznego w zasadzie orzeka lekarz lecznictwa otwartego — rejonowy, zakła­dowy, pod którego opieką znajduje się chory. W przy­padkach istnienia u pacjenta wskazań na leczenie uzdro­wiskowe wystawia on specjalną kartę badań. Kartę taką może również wypełnić lekarz szpitalny na podstawie dłuższej obserwacji szpitalnej chorego. Jest on uprawnio­ny do wypisania wniosku zarówno na ogólne leczenie sanatoryjne, specjalistyczne, jak i na rehabilitację w wa­runkach uzdrowiskowych. Kartę badania, wystawioną przez lekarza lecznictwa otwartego, uzupełnia niekiedy poradnia specjalistyczna dodatkowym orzeczeniem. Dotyczy to zwłaszcza tych chorych, którzy mają być skierowani do sanatoriów pro­filowanych, np. typu reumatycznego. W przypadku scho­rzeń tego typu poradnia specjalistyczna może sama wy­stąpić z wnioskiem o leczenie uzdrowiskowe. Obowiązek i prawo kwalifikowania chorych na leczenie balneoklimatyczne przez lekarza lecznictwa otwartego uzasadnione są jego znajomością stanu zdrowia pacjenta, znajomością środowiska pracy i warunków życia. Prze­prowadzona organizacja lecznictwa otwartego, wprowa­dzająca rejonizację chorych w ośrodkach zdrowia, utwo­rzenie ambulatoriów przyzakładowych, obowiązek pro­wadzenia kartotek chorych pozwalają na zebranie do­kładnych danych o bieżącym stanie zdrowia pacjenta, o przebiegu istniejących i przebytych chorób oraz ich leczeniu. Badania dodatkowe, orzeczenia poradni spe­cjalistycznych, wypisy z kart szpitalnych umożliwiają lekarzowi otwartej opieki zdrowotnej pełną ocenę potrze­by leczenia balneoklimatycznego. Chorzy niekiedy starają się wpłynąć na decyzję le­karza. Sugerują skierowanie w przypadkach, gdy lecze­nie uzdrowiskowe jest niecelowe, a nawet gdy istnieją przeciwwskazania, wybierają miejscowość uzdrowisko­wą, która ich zdaniem jest najodpowiedniejsza. Na tym tle powstają konflikty między chorym a lekarzem. Czy­telnicy muszą zdawać sobie sprawę, że decyzja lekarza jest zgodna z ustalonymi naukowo wskazaniami oraz z profilem leczniczym uzdrowisk. Na przykład w uzdro­wisku Szczawno leczy się dychawicę oskrzelową, nie le­czy się natomiast duszności czy przewlekłych nieżytów oskrzeli, spowodowanych zaburzeniami w krążeniu. Le­karz, wystawiający kartę badania, nie określa zresztą, do którego uzdrowiska chory powinien być skierowany, a podaje jedynie typ uzdrowiska, np. dla leczenia cho­rób serca, dróg moczowych, cukrzycy itp. Innymi słowy informuje lekarza konsultanta, który wyznaczać ma cho­remu uzdrowisko i rodzaj skierowania (sanatoryjne, am­bulatoryjne) o potrzebie leczenia podstawowej choroby pacjenta. Często bowiem się zdarza, że głównej chorobie towarzyszą także inne i lekarz konsultant, nie badając chorego, mógłby mieć' trudności z wyborem właściwego uzdrowiska.