A A A

Szczepienie przeciwgruźlicze BCG

W okresie noworodkowym, to znaczy w pierwszych 10 dniach życia, trzeba dziecko zaszczepić przeciw gruźlicy szczepionką BCG. Szczepionka ta zabezpiecza maleńkie dzieci, a zwłaszcza noworodki, od zarażenia się gruźlica, która przebiega u nich w sposób gwałtowny i często kończy się śmiercią. Dopiero od kilkudziesięciu lat możemy walczyć z tą straszną chorobą — od czasu gdy francuscy uczeni Calme-tte i Guerin wynaleźli szczepionkę przeciwgruźliczą (nazwano ją BCG od pierwszych liter Bacillus — zarazek — i nazwisk jego odkrywców). Szczepionka ta zawiera zabite działaniem gorąca lub środków chemicznych bakterie gruźlicy, które nie mogą wywołać choroby, wytwarzają natomiast na okres 3 lat odporność organizmu dziecięcego na gruźlicę. Dziecko stykając się w tym czasie z chorymi na gruźlicę nie zaraża się wcale albo choruje lekko. Do roku 1955 szczepienia przeciwgruźlicze nie były obowiązkowe. W tymże roku wydane zostało zarządzenie o obowiązkowym szczepieniu wszystkich noworodków z wyjątkiem chorych lub takich, których lekarz nie pozwala szczepić. Szczepienia BCG stosuje się w postaci zastrzyku śród-skórnego do lewej rączki. Szczepienia śródskórne może wykonywać tylko personel specjalnie do tego przyuczony. Przeprowadza się je na 4—5 dzień po porodzie. Kiedy brak jest przeszkolonego personelu, położna podaje dziecku doustnie szczepionkę w 3—5 dniu po porodzie, na ,;* godziny przed karmieniem. Po szczepieniu dziecko zwykle nie ma gorączki i nie choruje. Zdarza się jednak, jakkolwiek bardzo rzadko, że w 4—6 tygodniu po szczepieniu doustnym formuje się na szyi dziecka twardy guz, a po szczepieniu śródskórnym — pod pachą szczepionej ręki. Guz taki najczęściej stopniowo maleje i po kilku tygodniach znika. Często matki boją się poddawać dzieci szczepieniu, gdyż przypuszczają, że po kilku tygodniach mogą powstać na ciele ropnie. Pojawiające się ewentualnie ropnie nie mają nic wspólnego ze szczepionką BCG. Najczęstszą ich przyczyną jest złe pielęgnowanie skóry dziecka, a więc przegrzewanie i odparzenie. Na delikatnej skórze dziecka łatwo powstają otarcia, przez które dostają się zarazki ropne, będące właśnie przyczyną ropni mnogich. Matki, które obawiają się szczepić dzieci przeciw gruź;i cy, ponieważ w rodzinie jest ktoś chory na gruźlicę, są również w błędzie. Właśnie dzieci ze środowiska gruźli czego powinny być szczepione przede wszystkim, jako najbardziej narażone na zakażenie. Wskazane jest, aby dziecko po szczepieniu było oddzielone od źródła zakażenia gruźlicą, to jest od chorego na gruźlicę. Ale nawet gdy taka izolacja jest niemożliwa, dzieci należy koniecznie szczepić, choćby bowiem nawet zaraziły się gruźlicą, przebieg jej będzie lżejszy i mniej groźny, niz gdyby nie zostały zaszczepione.