A A A

Szczepienie ospy prawdziwej

Ospa prawdziwa jest bardzo zakaźną chorobą ostrą, wywołaną przez swoisty wirus. Od wynalezienia szczepionki ochronnej (rok 1798) i rozpowszechnienia szczepień ochronnych wyraźnie zmniejszyła się zapadalność na ospę. Przestała być ona chorobą społeczną. Niewielkie epidemie w krajach, w których szczepienia są rozpowszechnione, zdarzają się przez przypadkowe zawleczenie tej choroby z krajów, w których ona występuje stale (Azja, Afryka). Okres wylęgania ospy — to jest okres od zarażenia się do wystąpienia pierwszych objawów — wynosi przeciętnie 12 dni. Zapobieganie szerzeniu się ospy polega na oddzieleniu (izolowaniu) chorego i natychmiastowym przeprowadzeniu szczepienia ochronnego osób z otoczenia chorego. Odporność przeciw ospie polega na obecności przeciwciał. U dzieci do 6 miesiąca życia przeciwciała te pochodzą od matki (uodpornienie bierne), a w późniejszym okresie powstają w wyniku szczepienia lub przebycia choroby.Do szczepienia ospy używa się szczepionki zwanej krowianką. Dzieci można szczepić ospą po raz pierwszy już w 3 miesiącu życia. Lepiej jest to zrobić wcześniej, gdyż dzieci starsze przechodzą szczepienie gorzej. Przeciw ospie szczepi się dzieci przez cały rok. Szczepi się jednak tylko dzieci zdrowe. Nie wolno szczepić dzieci z gorączką albo z wypryskami i krostami na skórze. W takich przypadkach szczepimy dopiero wówczas, gdy dziecko całkowicie wyzdrowieje. Ospę szczepimy dzieciom na zewnętrznej powierzchni prawego ramienia lub uda. Skóra przed szczepieniem musi być czysto wymyta. Bezpośrednio po szczepieniu pozostaje na rączce tylko ślad zadrapania lub ukłucia. W 3—5 dni powstaje w miejscu szczepienia pęcherzyk wypełniony ropą, a skóra dookoła jest zaczerwieniona, obrzękła, gorąca i bolesna. Pęcherzyk powiększa się stopniowo, a 7 dnia, gdy jest on już duży, dziecko może mieć nawet wysoką gorączkę. W tym czasie dzieci bywają niespokojne, nie chcą jeść, kapryszą. Około 10 dnia pęcherzyk stopniowo zasycha, po kilku dniach odpada i pozostaje po nim blizna. Aż do czasu zaschnięcia i odpadnięcia pęcherzyka nie wolno dziecka kąpać, lecz należy je tylko myć, unikając zamoczenia prawej ręki. Należy też pilnować, żeby dziecko nie drapało się i nie przeniosło ropy z pęcherzyka na twarz czy inne części ciała, gdyż wówczas mogą powstać nowe pęcherzyki ropne. Rękę dziecka chronimy przed drapaniem i zanieczyszczę-niem przez nałożenie płóciennego rękawka. Nie wolno stosować żadnych okładów, zasypywania proszkiem, ani też nakładać maści. Czasem pęcherzyk jest bardzo duży, tworzą się wokół niego malutkie nowe pęcherzyki i wydziela się przy tym obficie ropna wydzielina. Wówczas przykładamy tylko kawałek suchej wyjałowionej gazy i zmieniamy ją kilka razy dziennie.