A A A

Leczenie chorób kobiecych

Istnieją dwa zasadnicze sposoby leczenia w chorobach kobiecych: pierwszy — operacyjny, drugi — zachowawczy (leżenie w łóżku, przyjmowanie leków, stosowanie irygacji, diatermii, leczenie uzdrowiskowe). Sposób leczenia chorej ustala lekarz specjalista, który dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu najwłaściwiej wybierze odpowiednie postępowanie. Leczenie w chorobach narządu rodnego jest zazwyczaj długotrwałe i wymaga od chorej kobiety starannego przestrzegania zaleceń lekarskich polegających na systematycznym pobieraniu leków, czy też wykonywaniu zabiegów, uwzględnieniu zaleceń co do trybu życia i zachowania się kobiety. Tylko takie le-czenie przyśpiesza i zapewnia powrót do zdrowia i nie doprowadza do powikłań. Jeżeli w przebiegu choroby lekarz uważa, że konieczna jest operacja, kobieta poicinna udać się do szpitala i poddać się odpowiednim zabiegom. Dzięki udoskonaleniu metod stosowanych w znieczuleniu w czasie operacji, przez ograniczenie szkodliwości narkozy, zabieg operacyjny w obecnej dobie nie przedstawia tak dużego ryzyka dla chorych, jakie stanowił daw^niej, toteż nie należy bać się operacji i nie należy zwlekać ze zgłoszeniem się do szpitala. W niektórych chorobach, im wcześniej jest wykonana operacja, tym lepsze daje wyniki. Zabieg jest wtedy mniej rozległy, a chora jest w lepszym stanie ogólnym, nie zniszczona chorobą. Przez odkładanie operacji np. guz, który był wielkości jabłka, powiększa się wielokrotnie i dołączają się różne powikłania. Należy także przypomnieć, że część guzów łagodnych, nie operowanych, ulega zezłośliwieniu. Po operacjach ginekologicznych brzusznych należy przez kilka tygodni unikać większych wysiłków fizycznych, prowadzić regularny tryb życia. Kąpiel jest wskazana nie wcześniej niż 4 tygodnie po operacji. Wcześniej można stosować natryski. Wskazany jest również ruch na świeżym powietrzu, spacery, i ćwiczenia gimnastyczne, o ile je lekarz zaleci. Po operacjach plastycznych krocza i pochwy nie należy dźwigać ciężarów i pracować fizycznie przez kilka tygodni. Unikać należy stosunków płciowych przez okres czasu wskazany przez lekarza. W przypadku schorzeń pochwy i części pochwowej szyjki macicy lekarz często poleca wykonywanie irygacji, tj. plukań pochwy z dodatkiem odpowiedniego leku. Irygacje należy wykonywać ściśle według zaleceń lekarza. Najlepiej wykonywać je w pozycji leżącej lub w przysiadzie. Irygator, rurka gumowa oraz kanka, czyli zakończenie, które wprowadza się do pochwy, powinno być przechowywane i używane w idealnej czystości. Zbiornik z płynem służącym do płukania należy umieścić 60 do 70 cm powyżej poziomu, na którym znajduje się pochwa. Do płukania należy używać wody przegotowanej o temperaturze około 40 do 50°C w ilości około 1 litra. Nie należy płukać pochwy w czasie miesiączki. Irygacje należy wykonywać tylko według zaleceń lekarza. Częste wykonywanie irygacji w celach higienicznych przy prawidłowej wydzielinie z pochwy nie jest wskazane. Zalecone gałki czy tabletki do wkładania do pochwy należy przetrzymywać w czystości i wprowadzać głęboko do pochwy. Kobiety leczone za pomocą zakładania do pochwy tamponów zawsze w określonym czasie powinny je usuwać, gdyż pozostawienie ich na długi okres czasu może prowadzić do dodatkowych powikłań. W czasie obfitych krwawień z narządu rodnego należy położyć się do łóżka z głową umieszczoną poniżej, aniżeli znajduje się miednica kobiety. Na podbrzusze należy przykładać worek z lodem lub okłady z zimnej wody zmieniane co 20 minut i oczekiwać na przybycie lekarza. W razie wystąpienia silnych bólów zwrócić się o pomoc do lekarza. W czasie leczenia chorób kobiecych duże znaczenie ma odpowiednie odżywianie. Zawsze należy unikać alkoholu, ostrych przypraw i nikotyny. Kobiety otyłe powinny unikać spożywania dużych ilości tłuszczów, węglowodanów, ograniczać ilość płynów i soli. Po licznych porodach, poronieniach, po operacjach kobiety powinny odżywiać się intensywnie. Zawsze należy pamiętać o odpowiedniej ilości jarzyn i owoców. W czasie leczenia schorzeń narządu rodnego zawsze należy dbać 0 regularne wypróżnienia. Leczenie hormonalne stosuje się w wielu zaburzeniach czynności jajników, szczególnie w okresie pokwitania 1 przekwitania. Najczęściej znajdują zastosowanie hormony jajnikowe — estrogeny i progesteron, a także hormony innych gruczołów wewnętrznego wydzielania. W ostatnich latach przybyło wiele leków tzw. gestagenów, które są otrzymywane syntetycznie i znalazły szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń hormonalnych u kobiet. Leczeniem hormonalnym kobiety musi kierować lekarz i stosować właściwe dla danej kobiety hormony. Zdarza się, że kobiety same, bez porozumienia się z lekarzem, stosują hormony tylko dlatego, że pomogły znajomej czy sąsiadce. Tak postępować nie należy, gdyż bezkrytyczne stosowanie hormonów bez zalecenia lekarza jest szkodliwe i niebezpieczne. W wielu schorzeniach narządu rodnego, a szczególnie w niedorozwoju narządu rodnego, niepłodności i w leczeniu zmian po stanach zapalnych, cennym leczeniem uzupełniającym jest leczenie balneologiczne. Leczenie takie należy prowadzić w sanatoriach wskazanych przez lekarza. W zakres zabiegów mogą wchodzić kąpiele całego ciała lub kąpiele częściowe, nasiadowe (borowiny, solanki, k. kwasowęglowe, wody siarczane), przepłukiwania pochwy wodami leczniczymi, zakładanie tamponów do pochwy oraz picie wód zdrojowych. Leczenie takie, które prowadzi się w oderwaniu od pracy i codziennych obowiązków w warunkach całkowitego spokoju, jest cenną metodą leczniczą w wielu schorzeniach kobiecych. Nie wszystkie jednak schorzenia można leczyć w uzdrowisku. Niekiedy leczenie takie może okazać się szkodliwe, toteż w każdym uzdrowisku w poradni zdrojowej można uzyskać poradę specjalistów. Nie wolno leczyć się na własną rękę. Nie należy przyśpieszać leczenia stosując większą ilość zabiegów w krótszym czasie, niż zaleci lekarz, nie można przedłużać czasu trwania kąpieli, czy też zwiększać jej temperaturę. Naczelną zasadą kobiety pragnącej zachować zdrowie powinno być poddawanie się okresowemu badaniu. Taka systematyczna kontrola stanu zdrowia umożliwia wczesne rozpoznanie schorzenia i najwłaściwsze jego leczenie, nie pozwala na rozwój choroby i zapobiega powstawaniu powikłań. Tylko takie postępowanie, tzn. zapobieganie, jest właściwie pojętą dbałością o zdrowie.