A A A

Inne uprawnienia kobiety matki

Kobieta karmiąca i mająca dziecko w wie-ku do 1 roku życia podlega przepisom o ochronie macierzyństwa, a w szczególności nie może być zatrudniana: — w porze nocnej, — w godzinach nadliczbowych, — nie może być również delegowana poza stałe miejsce pracy, — nie może być zatrudniana w pracach pod ziemią we wszelkich kopalniach, — nie może być zatrudniana we wszelkiego rodzaju pojazdach mechanicznych znajdujących się w ruchu, — nie wolno zatrudniać jej przy obsłudze zwierząt dotkniętych chorobami zakaźnymi. Matkom karmiącym przysługuje prawo do korzystania w ciągu dnia pracy z dwóch półgodzinnych przerw w pracy, które to przerwy wlicza się do godzin pracy. Jeżeli matka karmi bliźnięta, przerwy te r dłużą się do 45 min. Jeżeli odległość miejsca p domu pracownicy jest znaczna, wówczas może ona ;. • stać z jednej przerwy calogodzinnej, względnie w \ ku karmienia bliźniąt z przerwy półtoragodzinnej. Jeżeli w soboty pracownica pracuje tylko 6 god: wówczas przysługuje jej tylko jedna przerwa w pracy na karmienie dziecka. Podkreślić jednak należy, że czasokres karmienia dziecka przez matkę piersią nie jest i nie może być w żaden sposób ustalony. Lekarze zalecają karmienie piersią do 8—9 miesiąca życia dziecka. Matka karmiąca i pracująca ma prawo do otrzymywania zasiłku dla karmiących matek. Zasiłek ten przyznawany być może wyłącznie tym mat kom pracującym albo też żonom pracowników, które kar mią piersią. Zasiłek stanowi w naturze 1 litr mleka dzień nie, z możliwością zamiany na ekwiwalent pieniężny. W praktyce jest oczywiście wypłacany ekwiwalent pieniężny. Nie zatrudnionym żonom pracowników należy się zasiłek pokarmowy stanowiący wartość opłaty za 1,,2 litra mleka dziennie w okresie 12 tygodni. Zasiłek pokarmowy wypłacany jest przez czas karmienia piersią, jednak nie dłużej niż przez 12 tygodni. W razie urodzenia bliźniąt zasiłek dla karmiących przysługuje w podwójnej wysokości, tj. jako ekwiwalent dwóch litrów mleka dziennie. Okres prawa do zasiłku pokarmowego liczy się od dnia zakończenia urlopu macierzyńskiego lub wyczerpania zasiłku połogowego — dla kobiet pracujących. Natomiast nie zatrudnionym żonom pracowników — okres ten liczy się od dnia porodu. Podkreślić należy przy tym, że podstawą wypłaty zasiłku dla karmiących matek, czyli zasiłku pokarmowego, jest zaświadczenie lekarskie z właściwej rejonowej poradni dla dzieci; zaświadczenie powinno potwierdzać fakt karmienia dziecka piersią oraz okres karmienia. Jednak prawo do zasiłku pokarmowego wygasa w każdym przypadku po upływie pół roku. Prawo do otrzymania bezpłatnej wyprawki niemowlęcej przysługuje najniżej zarabiającym matkom, których średni miesięczny zarobek nie przekracza 1200 zł. Jeżeli pracują zarówno matka, jak i ojciec, wtedy nieodpłatna wyprawka przysługuje wówczas, gdy żadne z rodziców nie zarabia więcej niż 1000 zł miesięcznie oraz jeżeli zatrudnienie przynajmniej jednego z rodziców trwa nieprzerwanie 4 miesiące przed urodzeniem się dziecka. Wyprawka dla niemowlęcia należy się do ukończenia przez nie trzeciego miesiąca życia; po ich ukończeniu rodzice ani opiekunowie nie mogą domagać się przyznania jej. W razie urodzenia bliźniąt lub trojaczków wyprawki należą się bez względu na wysokość zarobku oraz zatrud nienie rodziców, jeżeli choćby jedno z nich jest uprawnione do bezpłatnego leczenia szpitalnego. Bez względu na czas zatrudnienia oraz na wysokość zarobków otrzymują nieodpłatne wyprawki niemowlęce: — żołnierze zawodowi, żołnierze odbywający zasadniczą służbę oraz ci, którzy służbę tę zakończyli w okresie 4 miesięcy przed urodzeniem się dziecka, — pracownice samotne, — matki uczące się, jeśli otrzymują one lub ich mąż stypendium będące wyłącznym źródłem utrzymania, — renciści i emeryci oraz kobiety, które są członkami spółdzielni produkcyjnych, a także rodzice zamieszkali na wsi, jeżeli jedno z nich posiada odznaczenia państwowe. Wyprawki niemowlęce są przydzielane przez wydziały zdrowia i opieki społecznej prezydiów rad narodowych. Przepisy dotyczące wydawania wyprawek dla niemowląt są zawarte w uchwale Prezydium Rządu Nr 953a z dnia 2 grudnia 1955 r. ogłoszonej w Monitorze Polskim Nr 127 poz. 1628 i z 1956 r. Nr 68 poz. 846, oraz w instrukcji Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 1952 r. Dz. Urz. Min. Zdrów. Nr 6, poz. 59.